Een succesverhaal

Santorini – foto Wikimedia

Het ligt eigenlijk voor de hand. Het had al veel langer duidelijk moeten zijn. En toch heb ik pas vandaag beseft waar de regering-Jambon met Vlaanderen écht naartoe wil. Ze zegt wel dat ze een voorbeeld wil nemen aan de Noord-Europese landen, maar dat is maar een afleidingsmanoeuvre om de linkse medemens bezig te houden. In werkelijkheid willen Bart De Wever en zijn vrienden Vlaanderen omvormen tot een land naar het voorbeeld van de landen die écht goed bezig zijn in Europa: Griekenland, Italië en het Verenigd Koninkrijk.

In werkelijkheid willen ze Vlaanderen omvormen naar het voorbeeld van de landen die écht goed bezig zijn in Europa: Griekenland, Italië en het Verenigd Koninkrijk.

Het is reeds lang geweten dat De Wever dweept met de staatslieden uit de Grieks-Romeinse periode. En ook de voorkeur van rechtsere partijen voor het Angelsaksisch model is bezwaarlijk een geheim te noemen. En geef hen eens ongelijk: het gaat hier over landen die stuk voor stuk ooit het centrum waren van een groot wereldrijk. Landen met een rijk verleden en diepgewortelde tradities die met trots worden verdergezet, hoe belachelijk ze soms ook mogen zijn. Landen ook die ooit, lang geleden, de meest democratische van Europa genoemd konden worden. En wat is er nu belangrijker dan een roemrijk verleden?

Een verleden geeft je gezag, recht van spreken. Het geeft je bevoorrechte posities in de geschiedenis en in de wereldorde. Het is ook goed voor het toerisme, en dat zorgt dan weer voor jobs, jobs, jobs.

Kortom, we moeten dus een land worden met een verleden. En laat dat nu net zijn waar deze regering zich voor de volle honderd percent voor inzet.

De eerste stap was het aan boord houden van CD&V in de coalitie. Een betere vertegenwoordiging van het verleden is er in de Vlaamse politiek immers niet te vinden.

De Acropolis in Athene – Foto Carole Raddato (licentie) (Wikimedia)

De volgende stap is het cultuurbeleid. We focussen op het onderhouden van ons erfgoed, investeren zwaar in Vlaamse Meesters – met andere woorden, in kunst die er al is – en bouwen nieuwe musea, waar we de glorie van weleer nóg beter kunnen beleven – net als in Griekenland.

Net als Griekenland beseffen we dat het niet nodig is om ook in het heden een rol van betekenis te spelen. Een verleden is ruimschoots voldoende om een succesvolle natie te zijn.

Aan de hand van deze kunst uit het verleden definiëren we onze Vlaamse identiteit. Door die zorgvuldig te betonneren in een Vlaamse canon vermijden we dat er toch nog vernieuwing zou binnensluipen.

Aan de hand van deze kunst uit het verleden definiëren we onze Vlaamse identiteit. Door die zorgvuldig te betonneren in een Vlaamse canon vermijden we dat er toch nog vernieuwing zou binnensluipen. Om helemaal zeker te zijn, houden we ook vreemdelingen zoveel mogelijk buiten. Zij hebben tenslotte zelf een verleden en hoeven zich niet met dat van ons in te laten.

Investeren in verkeersveiligheid of openbaar vervoer is nergens voor nodig – dat bewijzen Griekenland en Italië, waar de boel toch ook blijft draaien zonder.

Maar ook het klimaatbeleid van deze regering – en de vorige – is ingenieus in elkaar gestoken om onze zuiderse voorbeeldlanden zoveel mogelijk te benaderen. Toeristen houden immers van zon, hitte en stranden. Door zo weinig mogelijk te doen aan de opwarming van de aarde, worden onze zomers steeds zonniger en heter. Als we nog een tijdje dapper blijven aanmodderen, zal de zeespiegel stijgen waardoor onze kustlijn gevoelig langer zal worden. Bovendien zal Brugge overspoeld worden door zeewater en zodoende haar rol als Venetië van het Noorden eindelijk ten volle kunnen vervullen.

Als we nog een tijdje dapper blijven aanmodderen, zal de zeespiegel stijgen waardoor onze kustlijn gevoelig langer zal worden.

Door nauwkeurig te definiëren wat de media wel en niet nog mogen brengen, wordt ook ons medialandschap op Italiaanse leest geschoeid.

Onze staatsschuld is weliswaar nog niet zo groot als die van Griekenland, dat blijft dus nog een werkpuntje, maar vanuit de voormalige federale regering hebben de coalitiepartners alvast erg hun best gedaan om een groot gat achter te laten in de begroting. Door die regering vervolgens te laten vallen en de formatiegesprekken tot in den treure te laten aanslepen, vermijden ze dat bepaalde linkse onverlaten daar nog iets aan zouden kunnen doen.

De Vlaamse onafhankelijkheid wordt een abrupte no-deal Vlexit waar Boris Johnson alleen maar van kan dromen.

Een federale regering is sowieso eerder een middel dan een doel – als het aan Jambon & co ligt, wordt Vlaanderen best zo snel mogelijk onafhankelijk. En dat brengt ons bij de rol van het Verenigd Koninkrijk als voorbeeldland. De Vlaamse onafhankelijkheid wordt een abrupte no-deal Vlexit waar Boris Johnson alleen maar van kan dromen: van artikel 50 en de bijhorende onderhandelingen is geen sprake – dat is voor lidstaten die uit de Unie stappen. Vlaanderen is geen lidstaat en kan dus ook artikel 50 niet inroepen. Direct en zonder pardon uit de Unie dus. Een recept voor ongeëvenaard succes als nieuwe natie.

Ik geef het toe: ik had het zo ingenieus niet kunnen bedenken. Bart De Wever is en blijft een meesterstrateeg.

Ter verduidelijking

Men heeft mij erop gewezen dat mijn vorige post niet echt constructief was, dat hij beledigend was en beneden mijn niveau. Men heeft dat voor alle duidelijkheid op een vriendelijke en beschaafde manier gedaan, waarvoor dank. Ik wil hier graag even op reageren.

Constructief?

Men heeft mij erop gewezen dat mijn vorige post niet echt constructief was, dat hij beledigend was en beneden mijn niveau.

Was mijn post constructief? Nee, dat kan ik niet beweren. Heb ik er iets mee bereikt? Nee, waarschijnlijk niet. Dat was ook niet de bedoeling. Had ik mijn post dan beter niet gepubliceerd? Misschien, ik weet het niet. Tot nader order ben ik een blogger en geen politicus, en ik probeer in mijn blog ook iets van mezelf te stoppen. Die avond was dat het loodzware gevoel dat ik overhield na de verkiezingsdag.

Beneden mijn niveau? Dat zou kunnen – ik laat het aan anderen over om te beoordelen wat “mijn niveau” is. Het zal duidelijk zijn dat ik deze post niet eerst geschreven, de dag daarna herschreven en dag dáárna nog eens herlezen heb, zoals ik gewoonlijk doe. Dat deze post ingegeven was door de teleurstelling van het moment. En ik heb in elk geval reacties van hoger niveau zien passeren, zoals die van David Dessers (Groen) of Seppe De Meulder (PVDA). Tot daar wil ik zonder problemen meegaan in de kritiek.

Beledigend?

Was mijn post beledigend? Daar wil ik toch wat dieper op ingaan.

Voor de duidelijkheid: ik heb niet gezegd – noch bedoeld – dat bijna de helft van de Vlamingen xenofobe egoïsten zijn – dat weiger ik te geloven.

Voor de duidelijkheid: ik heb niet gezegd – noch bedoeld – dat bijna de helft van de Vlamingen xenofobe egoïsten zijn – dat weiger ik te geloven. Ik geloof zelfs niet dat alle leden van de N-VA xenofoob zijn. Wat ik gezegd heb, is dat bijna de helft van de Vlamingen gestemd hebben voor “xenofobe, egoïstische, deels racistische partijen die bovendien de opwarming van de aarde niet als een dringend probleem beschouwen.”

Dat zijn niet zomaar wat scheldwoorden die ik uit mijn duim gezogen heb uit frustratie. Ik kan dit wel degelijk onderbouwen met argumenten.

Xenofobie

Om te beginnen was er de campagne van N-VA rond het migratiepact. Die beschouw ik toch wel als xenofoob. De campagne werd snel offline gehaald, maar ze is toch maar eerst online gezet. Vlaams Belang kwam vervolgens met een gelijkaardige campagne.

Er waren ook de tweets en andere communicatie van Theo Francken, herinner u bijvoorbeeld de hashtag #opkuisen die hij gebruikte i.v.m. de vluchtelingen in het Maximiliaanpark. Dat is een respectloze, op zijn minst aan racisme grenzende manier van communiceren over mensen. Niet alle N-VA’ers communiceren op die manier, maar aangezien de voorzitter hem steeds blijft steunen, kan ik enkel concluderen dat dit in lijn is met de partijstandpunten. En dat de N-VA dus een xenofobe partij is.

En dat ging dan nog enkel over de stijl – veel belangrijker zijn natuurlijk de inhoud en het beleid. Toen Theo Francken het aantal asielaanvragen kunstmatig beperkte tot 50 per dag, ontzegde hij mensen willens en wetens een fundamenteel recht, het recht om asiel aan te vragen, en schond hij dus Artikel 14 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens (UVRM).

Wanneer het aantal asielaanvragen per dag daalt, wordt dat zonder meer als goed nieuws gecommuniceerd. De vraag hoe dat komt, wordt niet gesteld. Het maakt niet uit voor de N-VA – als ze niet hier zijn, is dat goed nieuws. Dat noem ik xenofoob en egoïstisch.

Wanneer het aantal asielaanvragen per dag daalt, wordt dat zonder meer als goed nieuws gecommuniceerd. De vraag hoe dat komt, wordt niet gesteld. Zijn er minder mensen die reden hebben om asiel aan te vragen? Vragen ze nu elders asiel aan? Verdwijnen ze gewoon in de illegaliteit? Of geraken ze niet meer hier door de strengere grensbewaking, zodat ze nu in mensonterende omstandigheden moeten zien te overleven ergens buiten de EU en hun fundamenteel recht om asiel aan te vragen niet meer kunnen uitoefenen? Het maakt niet uit voor de N-VA – als ze niet hier zijn, is dat goed nieuws. Dat noem ik xenofoob en egoïstisch.

En dan zijn er nog de herhaaldelijke oproepen van Francken aan NGO’s om vooral geen verdrinkende vluchtelingen meer te redden omdat er daardoor nog meer zouden komen. Dat is niet alleen niet bewezen – het is ook geen reden. Artikel 3 van de UVRM zegt dat iedereen recht heeft op leven, en Artikel 2 zegt dat mensenrechten voor iedereen gelden, ongeacht hun land van herkomst en de status van dat land. Beslissen om iemand niet te redden omdat dat nadelig is voor je eigen situatie, zou dus geen optie mogen zijn.

Klimaat

De redenering van Bart De Wever is even absurd als zeggen: “Ik ben tot nu toe nooit gestorven, dus vandaag zal ik ook wel niet sterven,” en vervolgens te voet de E40 oversteken.

Dat de N-VA niet bepaald staat voor een efficiënt klimaatbeleid, heb ik in deze post al uitgebreid beargumenteerd. Het komt erop neer dat de redenering van Bart De Wever – we zijn in het verleden alle problemen te boven gekomen dus dat zal nu ook gebeuren – even absurd is als zeggen: “Ik ben tot nu toe nooit gestorven, dus vandaag zal ik ook wel niet sterven,” en vervolgens te voet de E40 oversteken.

De enige Vlaamse partijen die volgens Climate Action Network Europe nog slechter scoren qua klimaatbeleid zijn CD&V en – u raadt het al – Vlaams Belang.

Racisme

Echt zuiver racisme komt bij N-VA misschien niet echt vaak voor, al vind ik dat de communicatie van Theo Francken vaak grenst aan racisme. De banden die er waren met een organisatie als Schild en Vrienden tonen dat de partij niet vrij was van enig racisme, maar de personen in kwestie zijn door de partijtop wel snel verwijderd. Wat Vlaams Belang betreft, is er geen twijfel: Dries Van Langenhove was één van hun lijsttrekkers, en voor verdere argumentatie verwijs ik u graag door naar Joël De Ceulaer in De Morgen.

Egoïsme

Ten slotte het woord egoïstisch. Dat is gemakkelijk. Mensen aan hun lot overlaten in overbevolkte kampen of laten verdrinken in de Middellandse zee omdat je bang bent anders teveel van je eigen welvaart te moeten delen – dat is egoïstisch. Weigeren je levensstijl aan te passen om de aarde leefbaar te houden voor de mensen die na ons komen, is dat ook.

Beschaving

Het gaat hier om de partij wiens voorzitter zijn tegenstanders niet alleen publiekelijk uitscheldt voor dreumes of paljas, maar hen soms zelfs dood wenst. Als je achter zo iemand aanloopt, moet je zelf ook tegen een belediging kunnen.

Als ik de N-VA of haar leden beledigd heb door deze analyse, dan wil ik mij daar bij deze absoluut niet voor verontschuldigen. Het gaat hier om de partij wiens voorzitter zijn tegenstanders niet alleen publiekelijk uitscheldt voor dreumes of paljas, maar hen soms zelfs dood wenst. Als je achter zo iemand aanloopt, moet je zelf ook tegen een belediging kunnen.

Wat betreft de kiezers – er kunnen veel redenen zijn waarom iemand op Vlaams Belang of N-VA stemt. Er kunnen allerlei legitieme bezorgdheden aan de basis liggen. Daarom ben je nog geen xenofobe klimaatontkenner. Maar ik heb hierboven niets verteld dat niet algemeen geweten is – als je dit allemaal weet en toch op één van deze partijen stemt, dan betekent dat wel dat je die bezorgdheden blijkbaar belangrijk genoeg vindt om xenofobie en gebrek aan klimaatbeleid erbij te nemen.

Hoe moeten migranten, vluchtelingen, Franstaligen, klimaatspijbelaars in ons land zich voelen na deze verkiezingsuitslag? Zouden zij ook niet beledigd zijn?

Mijn uitspraak dat ik mij schaamde om Vlaming te zijn, kan misschien als beledigend ervaren worden door sommigen – daar kan ik inkomen. Maar hoe moeten migranten, vluchtelingen, Franstaligen, klimaatspijbelaars in ons land zich voelen na deze verkiezingsuitslag? Zouden zij ook niet beledigd zijn? Doe ik dan iets verkeerd als ik even wil benadrukken dat niet álle Vlamingen hierachter staan?

Dat N-VA niet goed scoort op het vlak van beschaving, dat zei ik voor de verkiezingen ook al. Toen was er niemand beledigd omdat er toen natuurlijk niemand diezelfde dag net voor de N-VA gestemd had. Maar dat was toen al mijn mening, en ik zie niet in waarom die na de verkiezingen veranderd zou moeten zijn. Mensen beledigen was nooit mijn bedoeling, maar als dat toch gebeurd is, vind ik dat geen reden om mijn mening te herzien.

De Vlaamse identiteit

Wat is die Vlaamse identiteit, als een groot deel van de Vlamingen op partijen stemt waar een ander groot deel koude rillingen van krijgt?

Tenslotte blijf ik ook achter mijn vraag over de Vlaamse identiteit staan, die velen zo belangrijk schijnen te vinden. Wat is die Vlaamse identiteit, als een groot deel van de Vlamingen op partijen stemt waar een ander groot deel koude rillingen van krijgt? Dat is een oprechte vraag die ik bij deze wil stellen aan iedereen die de Vlaamse identiteit hoog op zijn of haar prioriteitenlijst heeft staan. Ik verwelkom hun antwoorden.

Constructief

Ik heb deze post geschreven omdat ik kritiek van lezers niet zomaar wil negeren, en omdat ik duidelijk wil maken dat ik niet zomaar ben beginnen schelden omdat mijn favoriete partij niet de verwachte score heeft gehaald. Het kan zijn dat ik geen goeie verliezer ben, maar het ging mij niet zozeer om de zeer beperkte winst van Groen, wel om de overwinning van (extreem-)rechts.

Dit gezegd zijnde, zou ik nu graag weer overschakelen op het schrijven van min of meer constructieve dingen. Mensen met de vinger wijzen heeft immers geen zin. Wat alle andere partijen en hun sympathisanten nu te doen staat, is proberen de bezorgdheden van de N-VA- en VB-stemmers zo goed mogelijk te begrijpen, zodat we er een antwoord op kunnen bieden waarbij het klimaat en de mensenrechten niet in het gedrang komen. Alleen zo geraken we over vijf jaar aan betere scores, en op lange termijn aan een betere wereld.

Het gat in de markt

Ik moet u iets bekennen, beste lezer. Iets waar ik niet fier op ben. Ik ben het nooit eens geweest in de standpunten van de N-VA, maar in de begindagen, toen de partij vanuit een underdogpositie steeds meer stemmen probeerde te winnen, had ik een zeker respect voor de partij, en voor haar voorzitter Bart De Wever.

Het draaide destijds allemaal om de Vlaamse zaak. Onafhankelijkheid als einddoel, en in afwachting daarvan zoveel mogelijk regionaliseren. Ik ben daar nooit zo’n voorstander van geweest, maar ik vond het een standpunt waar je wel respect voor kon hebben. Veel mensen zijn en waren wel voor onafhankelijkheid, en het was goed dat ze eindelijk bij een niet-racistische partij terechtkonden.

Bart De Wever leek in die tijd een ander soort politicus te zijn dan de meeste anderen. Ik vond hem zowaar integerder dan vele andere politici. Ik vrees dat ik me schromelijk vergist heb.

Ik had destijds de indruk dat Bart De Wever het oprecht goed voorhad met de mensen, en er oprecht van overtuigd was dat onafhankelijkheid de beste oplossing was, niet alleen voor ons, maar ook voor Wallonië.

Bart De Wever leek in die tijd een ander soort politicus te zijn dan de meeste anderen. Iemand die rechtuit zei waar hij voor stond en niet meedeed aan politieke spelletjes. Ik vond hem zowaar integerder dan vele andere politici.

Ik vrees dat ik me schromelijk vergist heb. Ik heb me, net als vele anderen, laten vangen door het imago dat de partij zorgvuldig creëerde voor zichzelf.

Macht

Naarmate de tijd vorderde en de partij groeide, verdween de communautaire agenda geleidelijk naar de achtergrond. De N-VA transformeerde zich naargelang het moment tot anti-migratiepartij, anti-PS-partij, begroting-in-evenwicht-partij, en klimaatstruisvogelpartij. Daarbij werd er systematisch gezocht naar wat het meeste stemmen opleverde, en werden mensen die toch niet op de N-VA konden stemmen als vijand en zondebok gebruikt: Franstalige Belgen, vluchtelingen, andere migranten, en tenslotte ook minderjarige klimaatactivisten.

Daarbij werd er systematisch gezocht naar wat het meeste stemmen opleverde, en werden mensen die toch niet op de N-VA konden stemmen als vijand en zondebok gebruikt.

De Wever is een meesterstrateeg – daar heeft niemand ooit aan getwijfeld – maar van integriteit blijkt hij helemaal niet zoveel last te hebben. Recent heeft hij in De Morgen zelf verteld waar het hem echt om te doen is: macht.

“Als kind droomde ik over een soort almacht. Geprojecteerd op historische figuren die tot het collectieve erfgoed zijn gaan behoren. […] Een volwassen man zal streven naar de macht die zich niet toont. Op het moment dat je macht moet tonen, heeft ze eigenlijk gefaald. Als je ze hebt, spreek je daar best gewoon niet over.”

Bart De Wever in De Morgen

Alle politici willen toch macht, zult u misschien zeggen. Dat klopt, maar als het goed is, is die macht een middel om bepaalde doelen te bereiken, om de maatschappij te verbeteren – tenminste in de ogen van de politicus in kwestie. Bij de N-VA lijkt het steeds meer een doel op zich.

Vlaanderen onafhankelijk

Dat van die Vlaamse onafhankelijkheid zal een groot deel van de N-VA zeker wel gemeend hebben, de partij is tenslotte gebouwd op de resten van de Volksunie. Maar het was ook een handige manier om aan stemmen te geraken – het gat in de markt als het ware. De enige concurrent was het Vlaams Belang, een partij die toen weliswaar veel stemmen haalde, maar door het cordon sanitaire weinig kon bereiken. Het was gemakkelijk om te zeggen: zij roepen wel maar realiseren niets, wij zullen het eindelijk waarmaken. Tegelijk was het erg handig om op de Walen te schieten – je maakt je er populair mee bij een deel van de Vlamingen, en Waalse stemmen kan je sowieso toch niet krijgen in Vlaanderen.

Migratie

Niet alleen de migranten zelf moesten eraan geloven, maar ook de rechters die hen tussendoor al eens gelijk gaven, de NGO’s die weigerden hen te laten verdrinken in de Middellandse zee, de Conventie van Genève en de Rechten van de Mens.

Toen de mensen weer even genoeg hadden van al dat communautaire gedoe, werd hetzelfde principe toegepast op een streng migratiebeleid. Opnieuw was de enige echte concurrent het Vlaams Belang, opnieuw was er een gemakkelijke zondebok die zelf weinig in de pap te brokken had. Maar dit was veel minder onschuldig. Het discours werd steeds harder – niet alleen de migranten zelf moesten eraan geloven, maar ook de rechters die hen tussendoor al eens gelijk gaven, de NGO’s die weigerden hen te laten verdrinken in de Middellandse zee, de Conventie van Genève en de Rechten van de Mens.

En waarom? Macht.

En het is niet alleen het discours – ook het beleid volgde, zij het op een afstand. Toen Theo Francken besliste het aantal asielaanvragen te beperken tot 60 per dag, koos hij er bewust voor om elke dag tientallen mensen een basisrecht – het aanvragen van asiel – te ontnemen. En dat is maar één voorbeeld.

Het gat in de begroting

Een ander stokpaardje – simultaan met het anti-migratiestandpunt – was de begroting in evenwicht. Voor één keer een standpunt waar ik het mee eens was. Het liet toe om zich af te zetten tegen alle linkse partijen, maar vooral om de PS en Elio Di Rupo te promoveren tot vijand nummer 1. Ik weet nog dat ik bij het aantreden van Michel I dacht: “Ze zullen wel op de foute dingen besparen, maar de begroting zal tenminste eens in evenwicht zijn.”

Alweer een schromelijke vergissing van mijnentwege.

Ecorealisme

Maar De Wever & co hebben zich intussen alweer handig weggemanoeuvreerd van dat niet meer zo gunstige programmapunt. Ze hebben een nieuw gat in de markt gevonden: klimaatnegationisme (N-VA verkiest de term “ecorealisme”). Ze vertellen de mensen dat het allemaal niet zo erg is, dat de aarde weliswaar opwarmt, maar dat het zeker niet nodig is om drastische maatregelen te nemen. Dat we het allemaal wel zullen kunnen oplossen, zoals we in het verleden ook altijd gedaan hebben.

Geloven ze dat zelf? Nee, natuurlijk niet. Jean-Marie Dedecker misschien, maar Bart De Wever is slimmer dan dat. Ik kan me niet voorstellen dat hij als historicus niet beseft dat er twee belangrijke gaten in zijn redenering zitten:

  1. Het is niet omdat we in het verleden alle problemen te boven zijn gekomen, dat dat in de toekomst automatisch ook zo zal zijn. De dinosaurussen zijn ook alle problemen te boven gekomen, tot er plots een komeet insloeg en ze allemaal stierven. De oorspronkelijke bevolking van Amerika heeft voor alle problemen een oplossing gevonden, tot de blanken aanmeerden en hen massaal uitmoordden.
  2. Het is niet omdat we als mensheid niet ten onder gaan aan een bepaald probleem, dat het geen probleem is. De Tweede Wereldoorlog is uiteindelijk ook geëindigd, maar heeft wel aan 70 tot 85 miljoen mensen het leven gekost. Is zoiets oké voor de N-VA? Moet onze ambitie echt niet verder gaan dan de dingen overleven?

De dinosaurussen zijn ook alle problemen te boven gekomen, tot er plots een komeet insloeg en ze allemaal stierven.

Maar het is nu eenmaal het nieuwe gat in de markt. N-VA profiteert hier van het feit dat alle andere partijen – behalve Vlaams Belang, alweer – toch enige vorm van politieke ethiek vertonen en bijgevolg niet zo ver willen gaan om botweg te zeggen dat het vanzelf wel in orde komt. Ze voelen zich allemaal verplicht om op zijn minst te erkennen dat ze ze begrijpen dat er dringend iets moet gebeuren. Maar heel wat kiezers willen dat natuurlijk helemaal niet horen.

Enter N-VA. U vraagt, wij zeggen wat u wil horen.

Wat ook weer handig meegenomen is, is dat de grootste vijand nu een groep spijbelende tieners zijn. Zij zijn de volgende handige zondebok zonder stemrecht.

Maar zij hebben over vijf jaar toch wél stemrecht, zult u misschien opwerpen. Natuurlijk. Maar tegen die tijd heeft de N-VA al lang weer een ander gat gevonden om in te springen.

Vergis u niet

Dus, beste lezer, wat u ook doet op 26 mei, stem toch alstublieft niet op de N-VA. Het kan goed zijn dat ze allerlei dingen zeggen die steek houden. Dat ze misschien wel programmapunten hebben waar u zich in kunt vinden. Maar vergis u niet – het gaat hun echt niet om die programmapunten. Het gaat enkel om macht. Ze zeggen wat mensen willen horen, doen vervolgens gewoon wat ze willen, en volgende keer zeggen ze gewoon weer wat anders.

Schizofrenie?

Joachim Pohlmann, woordvoerder van Bart De Wever, schijnt zich in zijn column in De Morgen te identificeren met koning Hendrik IV van Frankrijk. Een koning die volgens Pohlmann niet geliefd was, maar wel vrede bracht doordat hij religieuze conflicten oploste met pragmatisme, opportunisme en “politiek gekuip”.

Hendrik IV van Frankrijk – Foto Wikimedia

Deze manier van werken doet mij erg denken aan ons eigenste België – het land dat de N-VA liefst zo snel mogelijk ziet verdwijnen. Onze staatsstructuren zijn allesbehalve geliefd – iedereen is het erover eens dat ze ingewikkeld en inefficiënt zijn en absurd veel geld kosten. Maar ze zorgen er wel voor dat Vlamingen en Walen, ondanks alle verschillen, nu al bijna twee eeuwen samenleven zonder bloedvergieten. Elk conflict wordt opgelost met één of ander onesthetisch compromis. Het is niet fraai en het is niet populair, maar het werkt wel.

En het is nu net het tegenovergestelde van de werkwijze waar de N-VA haar handelsmerk van maakt. N-VA-politici zijn vaak wel populair, en ze proberen helemaal niet om conflicten te vermijden of mensen te verenigen. Ze zetten Vlamingen op tegen Walen, immigranten en vluchtelingen – mensen die geen stemrecht hebben in Vlaanderen – en tegen moslims in het algemeen – bemerk het contrast met de religieuze tolerantie van Hendrik IV. En zo bouwen ze verder aan hun populariteit bij hun eigen achterban.

N-VA-politici proberen helemaal niet om conflicten te vermijden of mensen te verenigen. Ze zetten Vlamingen op tegen Walen, immigranten en vluchtelingen, en tegen moslims in het algemeen.

Het Belgische compromissysteem van Hendrik-IV-achtige kazakdraaierij willen ze liefst zo snel mogelijk weg. Niet op een verzoenende, verenigende manier, nee, dat mag gerust met de nodige conflicten gepaard gaan. Zelfs Jan Jambon, kandidaat om premier van België te worden, geeft openlijk toe dat hij het geen probleem vindt als het land in kwestie onbestuurbaar wordt.

En dat van die kip in elke pot is bij de N-VA toch ook niet echt gelukt, lijkt mij. De N-VA heeft nu vier jaar kunnen meeregeren in België, en tien jaar in Vlaanderen. Resultaat: 20% van de Belgen leeft in armoede.

Dus, mijnheer Pohlmann, ik weet niet goed wat er gebeurd is. Het kan zijn dat ik het punt van uw column totaal gemist heb. Misschien is er gewoon geen punt. Of misschien is er een foutje geslopen in de laatste debatfiche die het partijhoofdkwartier u heeft toegestuurd? Ik zou toch maar eens checken met uw baas als ik u was. En als het dat niet is, ga dan misschien eens langs bij de dokter. Het kan ook schizofrenie zijn.